Przestrzeń dla sztuki Zero3.

CHWILA PEWNOŚCI – Wystawa końcoworoczna I Pracowni Grafiki – Wypukłodruk UAP

Mamy zaszczyt i przyjemność zaprosić na wystawę i wydarzenia do Zero3, ul. Grodziska 2, Poznań

Otwarcie wystawy: wtorek, 16.06.2026, godz. 18.00

Czas trwania wystawy: 17.06 – 30.06.2026

Miejsce: ul. Grodziska 2, Poznań

Opieka artystyczna: Rafał Bujnowski, Natalia Żychlińska

Wsparcie kuratorskie: Dorota Grobelna

Wsparcie: Róża Tomikowska, Rafał Tomikowski

Koordynacja: Natalia Żychlińska

Organizacja: I Pracownia Grafiki UAP

Współpraca: Przestrzeń dla Sztuki Zero3, Biuro Promocji UAP, Dział Techniczny UAP

Grafika na plakacie: Małgorzata Rydlewska
Plakat: Natalia Żychlińska

Osoby uczestniczące w wystawie:

Małgorzata Alichnowicz

Filip Andrunyk

Aleksandra Bilik

Karolina Bujakowska

Wiktoria Domagała

Anna Dąbrowska

Jan Dyczko

Aleksandra Frydrychowicz

Lujza Giertl

Dominika Górna

Zuzanna Gruszczyńska

Maria Hajewska

Anastasiya Kostsikava

Małgorzata Kuczerawa

Izabella Miklos

Mikołaj Mroczkowski

Azam Basiri Nezhad

Zofia Ograbek

Karolina Pelczarska

Joanna Piróg

Dominika Płoskonka

Angelika Przybylska

Karolina Przybylska

Małgorzata Rydlewska

Olivia Smith

Joanna Smoczyk

Julia Stawinoga

Krystyna Stępień

Alicja Tacakiewicz

Marcelina Wierzbicka

Daria Włodarczak

Wystawa „chwila pewności” prezentuje prace końcoworoczne, powstałe w I Pracowni Grafiki UAP, specjalizującej się w technice wypukłodruku. Tytuł wystawy, zaczerpnięty z pracy Małgorzaty Rydlewskiej, oddaje z jednej strony charakter samej techniki graficznej – jej potencjału i ograniczeń, emocji związanych z procesem powstawania grafiki artystycznej. Z drugiej – wydaje się trafnie ujmować szersze uwarunkowania praktyki artystycznej, pracy w polu sztuki.

Punktem wyjścia dla powstania prac stały się formy grafik użytkowych – tapeta, pieczęć, wizytówka – zaproponowane przez Rafała Bujnowskiego, prowadzącego w tym roku I Pracownię Grafiki UAP – jako punkty wyjścia dla studenckich poszukiwań warsztatowych, artystycznych. Wydaje się, że nie tylko zdeterminowały one formę grafik, sposób i miejsce ich ekspozycji, ale ukierunkowały również osoby studiujące na konkretne przestrzenie i sytuacje, doświadczenia oraz emocje z nimi związane.

Tapety są tu świadkami emocji, doświadczanych w sytuacjach prywatnych, rodzinnych. Formą ich przepracowywania, mierzenia się z dzieciństwem i wyrastania z niego. Są też fragmentami wzorów, motywów wizualnych, odsyłających do konkretnych miejsc – kojarzonych z tym, co znane i bezpieczne lub budzące niepokój i poczucie zagrożenia. Przeniesione na tkaninę, funkcjonują na wystawie też jako zasłony, odbijające światło, doświadczanie świata poza przestrzenią domową. Z kolei pieczęcie, niczym pieczątki turystyczne, stają się znakiem, świadectwem bycia w podróży, zdobywania nowych doświadczeń i konfrontowania się z nimi. Bywają wyrazem fascynacji danym punktem na trasie, ale i frustracji, zmęczenia miejscem czy określonym etapem drogi. Mają też potencjał wykorzystania ich jako artystycznej sygnatury, opisującej znakowo własną tożsamość i praktykę artystyczną. W końcu wizytówki stają się próbą samookreślenia zawodowego. Są wyrazem pewności co do wyboru drogi artystycznej, jak i niepokoju, z jakim wiąże się wymóg deklaracji tożsamości, choćby chwilowej. Komunikatem o gotowości podjęcia pracy w polu sztuki, ale i obaw co do możliwości funkcjonowania w jego ramach.

Prezentowane na wystawie grafiki nie są tu traktowane jako przedmioty sztuki, a formy użytkowe. Wielokrotnie powielone, przycięte do pola odbicia matrycy, bez marginesów na podpis, sygnaturę artystyczną, tytuł, informację o technice czy, co zasadnicze – numeru edycji, liczby odbić tej samej matrycy graficznej – przestają sygnalizować odbiorcy status artystyczny grafik. Wyzbyte znaków autorstwa, stają się wzorem – tapety na ścianach, zasłon na oknach, odbiciami pieczątek stojących na biurku, wizytówkami rozłożonymi przy wejściu na wydarzenie.

Z kolei matrycom graficznym, materiałowi warsztatowemu grafiki artystycznej, wystawa nadaje status obiektów sztuki. Oprawione w ramy, za szkłem, podpisane przez ich twórców, zyskują walor tego, co zasadnicze i autorskie w praktyce artystycznej. Zabieg podkreślenia wagi matrycy, zmiany jej statusu w polu sztuki, przesuwa tym samym uwagę na sam warsztat pracy artystycznej, proces warunkujący powstanie grafiki. Na czasochłonną pracę w materiale, podejmowaną aż do momentu osiągnięcia formy, pozwalającej na uzyskanie pożądanego odbicia. Przy czym zatrzymanie procesu nie oznacza tu możliwości osiągnięcia każdorazowo identycznych odbić matrycy. To proces, którego efekt na każdym etapie pozostaje niepewny. Pewność zyskuje się dopiero w chwili samego odbicia matrycy na wybranym materiale.

Ta zasada ekspozycyjna – odwrócenie relacji, statusu formy użytkowej, warsztatowej i obiektu sztuki, przełamana zostaje punktowo przez włączenie w ramy wystawy prac artystycznych, które powstały z wykorzystaniem innych niż graficzne technik. Ich proces tworzenia, jak i efekt końcowy o statusie artystycznym związane są z tą samą materią – płótnem malarskim, obiektem artystycznym. Zachowują więc one na wystawie swój status obiektów sztuki, ujawniając jednocześnie specyfikę technik graficznych, dla których matryca jest źródłem, materią pracy, procesu artystycznego, a grafika zaledwie/aż jej odbiciem.

Wystawa prezentowana jest w niezamieszkałej, opuszczonej i czekającej na remont willi na Grunwaldzie, prestiżowej dzielnicy Poznania. Przestrzeń dla sztuki Zero3, opiekująca się budynkiem, udostępnia jego przestrzeń na działania artystyczne, które nawiązują dialog z miejscem, śladami jego zamieszkiwania, życia dawnych mieszkańców. Również samo miejsce ekspozycji jest więc wyrazem odwrócenia pierwotnej jego funkcji i statusu. Tak samo jednak jak sam zabieg zmiany statusu, wartości artystycznej materiału warsztatowego i grafiki artystycznej – tak i to odwrócenie, zawieszenie statusu może być tylko chwilowe. System wystawienniczo-galeryjny, rynek sztuki, jak i rynek nieruchomości są bowiem silniejszymi determinantami kształtowania wartości niż pojedynczy gest wystawienniczy czy prezentacja sztuki w dzielnicy willowej.

Przestrzeń dla sztuki Zero3 ma swoją stałą przestrzeń wystawienniczą w Poznaniu na Górczynie, na ulicy Dalekiej 13.

O OBECNOŚCI, KTÓRA JEST

Agnieszka Gotowała

Mamy zaszczyt i przyjemność zaprosić na wystawę pt. O obecności, która jest – prac Agnieszki Gotowały, w Zero3, ul. Daleka 13, Poznań, oraz na wydarzenia towarzyszące.

Słucham oceanu

Ten dźwięk zabiera mnie w prastare miejsca

Nie wiem jeszcze o czym one są

Kiedy sięgam pamięcią bliskość budzi i moją tęsknotę i mój strach

Szukam za opowieściami

Tymi z głębin poznania

I kieruję uwagę do blików na tafli wody

Rozmywają moje myśli

Poznaję zachody i przyglądam się wiatrowi

Który przesuwa wydmy

Leżę na nich od czasu do czasu

Pozwalając by moje ciało zanurzyło się w cieple księżyca

Główną inspiracją prac jest ocean, który stanowi odniesienie do symboliki psyche. Ocean jako miejsce, gdzie wody podziemne, jak i niebieskie łączą się ze sobą, a ich najgłębsze otchłanie są nieprzeniknione. Ocean, którego głębiny są miejscami, do których nie dociera światło słoneczne, podobnie jak głębokie obszary psychiki. Jednocześnie są poddane wpływom natury, cykliczności, zmienności, ruchom, falowaniu. Blisko mi do porównania oceanu do prastarej matki, z której powstaje życie, której siły są porównywalne do sił podświadomości, a jednocześnie wielkiej prastarej mądrości.

Obserwowanie jakości oceanicznych staje się przywoływaniem doświadczenia obecności i cielesności. Dotykaniem miejsc, w których woda oceanu w wyniku fal styka się z brzegiem, tworząc „rysunki”, które są ulotne w czasie, a jednocześnie istnieją tylko w danym momencie. Obrazy, które istnieją przez chwilę, pojawiają się i znikają, zmieniają swoją formę nieustannie, a jednocześnie w tej jednej chwili pojawiają się i są. Przyglądam się miejscom styku, fragmentom, które tworzy woda na piasku w wyniku ruchu. Jednocześnie przenosi mnie to do miejsc wewnętrznych, fragmentów przeżyć, doświadczeń, odczuć, opowieści, wspomnień.

Poprzez element kamery przywołuję postać osoby świadkującej. Rejestruję działania cielesne

na wydmach, których punktem wyjścia jest dotykanie pamięci ciała i śladów zapisanych w ciele.

Poprzez pamięć ciała, która ujawnia się poprzez ruch, pozwalam na wynurzanie się i pojawianie się tego, co jest i jednocześnie podążając za wyłaniającymi się odczuciami z obszarów cielesnych, emocjonalnych, mentalnych, duchowych, aby mogły zaistnieć.

Część projektu powstała w ramach rezydencji artystycznej AiR351 w Cascais w Portugalii oraz w ramach programu ReSide Instytutu Adama Mickiewicza. Projekt powstał pod opieką prof. Piotra Chojnackiego na Uniwersytecie Artystycznym w Poznaniu oraz przy współpracy z Uniwersytetem Lusófona w Lizbonie.

Wsparcie kuratorskie: Róża Tomikowska i Rafał Tomikowski

Otwarcie wystawy: poniedziałek 15.06.2026 r. godz. 18:00

Oprowadzanie i spotkanie z Agnieszką Gotowałą: środa 17.06.2026 r. godz. 12:00

Kawa przy sztuce: środa 17.06.2026 r. godz. 13:00

Wystawa trwa do 21.06.2026 r.

Cp

Marta Bosowska, Marcin Derda, Robert Kuśmirowski,
Marcin Mierzicki, Wojtek Skibicki, Natalia Wiśniewska

Ciepło właściwe oznaczane jest symbolem cp, można je określić jako ilość ciepła potrzebną, aby zwiększyć temperaturę jednostki masy danego ciała czy substancji o jeden stopień Celsjusza. Wystawa i wydarzania Cp nawiązują do rozważań czym jest ciepło w percepcji codziennej. Czy nie przywodzi na myśl opozycji, która podkreśla jego potrzebę? Mówiąc o cieple nierzadko punktem wyjścia jest chłód.

Czy i jak określana jest ilość ciepła niezbędna do zajścia przemian w szerszych aspektach – nie tylko fizykochemicznych? Jakie warunki wyzwalają emanowanie energią i ciepłem?
W praktyce analitycznej atmosfera gazu obojętnego (azotu, argonu czy helu) zmieniana jest podczas procesu na atmosferę powietrza bądź tlenu, wtedy następuje najczęściej dekompozycja – rozkład czy spalanie.

Patrząc na procesy schładzania nierzadko obserwowana jest krystalizacja materiału, będąca swego rodzaju uporządkowaniem jego struktur. Rejestrację energii pojawiającej się przy przemianie fazowej krystalizacji można postrzegać jako niemal lustrzane, nieco przesunięte odbicie topnienia zarejestrowanego przy ogrzewaniu.

Filip Springer w publikacji „Czas na nową architekturę” nawiązuje do pomieszczeń klimatyzowanych, w których trudno odczuć naturalne zmiany pór roku, a odgrodzenie się od odczuwania ciepła i chłodu pozbawia doświadczenia niewielkiego nawet dyskomfortu.

Teoria rzeźby społecznej Joseph’a Beuys’a proponuje dosłowne określenie “rzeźba ciepła” lub szerzej “plastyka ciepła” tworząc obszar do rozważań o energii jako nośniku zmiany.

Zespół kuratorski: Róża Tomikowska, Rafał Tomikowski

Zero3, ul. Daleka 13, Poznań

Otwarcie wystawy: czwartek 7.05.2026 r. godz. 18:00

Wystawa trwa do 4.06.2026 r.

Słowo o pracach:

Marta BOSOWSKA

Stunden im Sand I (Godziny w piasku I)

z cyklu działań V-ulnerability, Pustynia Namib

Pustynia Namib jest najstarszą pustynią na świecie, powstała 80 milionów lat temu, rozciąga się wzdłuż wybrzeża Atlantyku na długości około 2000 kilometrów. Obejmuje 81 tys. km². Namib w języku nama oznacza ‘olbrzymi’, a w innym tłumaczeniu: ‘miejsce, gdzie nic nie ma’. Od tego słowa pochodzi nazwa Namibii.

Kolmanskop w rejonie Luderitz to miasto założone w 1908 roku i całkowicie opuszczone przez mieszkańców w 1953 roku. Zostało utworzone przez kolonizatorów niemieckich dwa lata po odkryciu na jego terenie bogatych złóż diamentów. „Wymarłe miasto” Kolmanskop znajduje się na środku pustyni i było miejscem luksusowym …

Stunden im Sand II (Godziny w piasku II)

z cyklu działań V-ulnerability, Pustynia Namib

Działanie jest związane z historią ludobójstwa plemienia Herero i jedną z tortur, którą niemieccy kolonizatorzy stosowali na autochtonach. Tortura polegała na wystawianiu, głównie mężczyzn, na słońce w godzinach najsilniejszego promieniowania słonecznego przez kilka dni – tym samym sprawdzano ich tężyznę fizyczną. Ci, którzy przeżywali „testy”, byli umieszczani w obozach pracy przy kopalni diamentów. Obecnie przebywanie na wydmach pustyni Namib w rejonie Dead Vlei jest kontrolowane. …

Marcin DERDA

Pomnik nieznanego artysty,

Sztuka jest jak pożar – rodzi się, z tego co spala.

Pomnik nieznanego artysty – ma swoje źródło w idei nazwanej Ciemną materią sztuki Gregory Sholettea, według której 90% osób artystycznych jest niewidoczna. Co interesujące nieobecność tych osób nie oznacza braku, a tylko nie hiperrealność sztuki i często świadome opowiedzenie się po stronie prywatnej aksjologii, która nie mieści się w mainstreamowym, modnym pojmowaniu praktyk artystycznych. …

Robert KUŚMIROWSKI

PARADOKS PARA-KOKS

Instalacja opiera się na spotkaniu dwóch substancji, które w systemie Ziemi pełnią rolę archiwów czasu: lodu i węgla. Węgiel kamienny jest zapisem dawnej biosfery. Powstał z roślin, które setki milionów lat temu wiązały dwutlenek węgla z atmosfery dzięki energii promieniowania słonecznego. Materia ta została pogrzebana w osadach i przekształcona w paliwo kopalne – chemiczny magazyn energii dawnych epok klimatycznych. Lód lodowcowy jest archiwum innego rodzaju. Powstaje w warunkach chłodnego klimatu i przechowuje w swojej strukturze zapis atmosfery: pęcherzyki powietrza, pyły i izotopy. …

Marcin MIERZICKI

Wybryk,

Realizacja powstała na potrzeby projektu KINO FAMILIJNE, Przestrzeń dla sztuki ZERO3 w Poznaniu. W nagraniu wykorzystano pracę KOSMETYKA SPOŁECZNA z 2023 roku.

Praca powstała w ramach działań – KINO FAMILIJNE – epizod drugi. Był to kolejny etap prac w starej willi na poznańskim Grunwaldzie. „Komunikacyjne delirium” pomiędzy ironią, absurdem a negatywnymi pasmami w przestrzeni generują specyficzny poligon, w którym „mroczne materie” zmieniają swój status i potencjał…

Film akcji

Realizacja site specific dotykająca pamięci i nagrań wideo poprzez obiekty nadtopione, nadpalone, nośniki zdarzeń, uwagi, wskazujące na wątpliwość czy człowiek wraca do zarejestrowanych na różne nośniki zapisów chwil.

Wojtek SKIBICKI (we współpracy z Konradem SMOLEŃSKIM),

Andrzejek, Pan Wojtek, śp. Pan Bartek, Kicek

z cyklu ciepło–zimno.

Cykl prac ciepło–zimno wynika z osobistego doświadczenia pracy jako streetworker i uwidacznia obecność osób w kryzysie bezdomności ulicznej w przestrzeniach miejskich takich jak: pustostany, wiaty śmietnikowe, piwnice czy parki. Ciało człowieka – rejestrowane jedynie poprzez emitowane ciepło – staje się tutaj zarówno dowodem życia, jak i metaforą społecznego wykluczenia. Kamera termowizyjna rejestruje to, co jest ukryte dla ludzkiego oka, podkreślając kontrast między fizyczną obecnością a społeczną niewidzialnością.

Osoby w kryzysie bezdomności często znikają z pola widzenia, unikając kontaktu z otoczeniem z powodu lęku przed przemocą czy pogardą. Ich życie toczy się na marginesie, w cieniu miejskiego krajobrazu – ale pozostają obecne, tak jak każdy z nas – poprzez ciepło ciała, znak biologicznej i emocjonalnej egzystencji.

Prowadzą ukryte życie i często w ukryciu umierają.

Zrealizowano w ramach programu dotacyjnego Fundacji Artystyczna Podróż Hestii.

Natalia WIŚNIEWSKA

Ciepło,

Sensoryczne i metaforyczne – Ciepło, jako osobista strategia artystyczna, świadomie wykorzystywana jest przeze mnie od momentu rozpoczęcia doktoratu w roku 2014.

W dysertacji Użytkownicy i użytkowniczki Ciepła. Działania kontekstualne i partycypacyjne jako metody realizacji twórczych, ukazuję Ciepło jako pulsujące, fluktuujące i niesymetryczne zjawisko, które spaja większość moich realizacji twórczych. Praca wobec Ciepła w sztuce nie jest nową koncepcją. Powstała na gruncie teorii rzeźby społecznej Josepha Beuysa, który dosłownie nazwał ją “rzeźbą ciepła” lub szerzej “plastyką ciepła”. …

Istotnym czynnikiem kształtującym moją perspektywę, było współtworzenie wraz z Piotrem Lisowskim, autorskiej galerii sztuki – Miłość. W Toruniu, w latach 2014-2017, ta oddolna inicjatywa fundamentalnie weryfikowała moje podejście do sztuki. Doświadczenie to pozwoliło mi na szczere rozliczenie się z nabytymi kompetencjami, podjętymi rolami wobec siebie i bliskich. Obnażyły się podświadome skłonności do nadprodukcji sensów – fetyszy, kuriozalne tezy i deklaracje bez pokrycia.

WYDALIŚMY KSIĄŻKĘ – SPOTKANIE WOKÓŁ KSIĄŻKI KIJ W MROWISKU – POZNAŃ i WROCŁAW

TU PDF KIJ W MROWISKU DO POBRANIA

Zapraszamy do Zero3 w Poznaniu i  na spotkanie i rozmowy dotyczące wydanej przez nas książki pt. Kij w mrowisku. Publikacja skłania  do analizy pojęć mediacji, przemiany oraz postrzegania w kontekście sztuki współczesnej.

Publikacja jest zbiorem refleksji wykładowców oraz artystów związanych i zaprzyjaźnionych ze studiami podyplomowymi Mediacja i Rynek Sztuki na ASP we Wrocławiu, i powstała w związku z wystawą Kij w mrowisku, w której uczestniczyły artystki i artyści: Andrzej Drohomirecki, Kasia Kmita, Marcin Mierzicki, Tomasz Opania, Jarek Słomski, Karolina Szymanowska, Ewa Zarzycka.

Publikacja stanowi zaproszenie do szerszego spojrzenia i dyskusji wokół tekstów autorów: Monika Aleksandrowicz, Marta Bosowska, Andrzej Drohomirecki, Judyta Gralka, Anna Markowska, Marcin Mierzicki, Tomasz Opania, Martyna Siek, Jarek Słomski, Róża Tomikowska, Rafał Tomikowski, Ewa Zarzycka.

Określenie „mediacja” przywodzi często na myśl obszar terminologii prawniczej i gospodarczej, gdzie celem jest znalezienie rozwiązania akceptowalnego przez strony o różnych potrzebach. Mediacja w sztuce może być rozumiana jako specyficzny rodzaj edukacji, wytłumaczenia, naprowadzania albo wskazania, które wspomagają w procesie odbioru sztuki. To tylko niektóre z prób zmierzenia się ze znacznie szerszym zakresem interpretacji i znaczenia tego słowa.

Złożona struktura mrowiska symbolizuje zarówno twórczy potencjał, jak i wrażliwość na zewnętrzne ingerencje. Pojawiający się w tytule kawałek drewna może stanowić zarówno element niszczący strukturę mrowiska, jak i przedmiot niezbędny do jego budowy. W jaki sposób może to odzwierciedlać nasze codzienne wybory?

Czy percepcja pozwala nam dostrzegać tworzenie, czy destrukcję? Jakie znaczenie mają czas, miejsce oraz nasza kondycja psychiczna w ocenie tych procesów?

Kij w mrowisku stawia pytania o istotę mediacji w sztuce, jej potrzebę oraz sens; jest zaproszeniem do aktywnego uczestnictwa w dialogu, gdzie każdy gest i interpretacja mają znaczenie, a sztuka staje się przestrzenią refleksji, wymiany i przemiany.

Prowadząca spotkanie: Jola Ziembicka

Wrocław – Ośrodek Dokumentacji Sztuki Akademii Sztuk Pięknych im Eugeniusza Gepperta we Wrocławiu, Traugutta  19/21, 50-416 Wrocław: poniedziałek, 30/03/26 godz. 18:30

Poznań – Zero3, Daleka 13, 60-124 Poznań: wtorek 31/03/26 godz. 18:00